SENSiZLiK ÇUKURU! 
yalan söyledim;hayatima,gönlüme,gözlerime..
saklamak istedim kelimeleri,dilimin erisemiyecegi yerlere...
yalan söylersem belki gerçeklerim olurdu bunlar.
ama yanildim;yanildim ki zarar verdim herkese..
bazen gitmek istiyorum buralardan
kaçmak çok uzaklara
kimseyi hatirlamamak,hiç yasamamis farzetmek.
ama gidemiyormus insan kendini aldatmaktan öteye..
anladim,benim yerim yine karanlik dolabim!
nezaman çikmaya kalkissam bunu birkez daha farkediyorum.
sonunda yine çekiyorum hayatimin perdelerini üzerime
bir kurtarici beklerken, yine yalniz çikiyorum karanlik merdivenleri
aglamiyorum;aglarsam güçsüz hissedicem kendimi
öyle ki;kendime bile itiraf edemiyordum korktugumu
ama korkuyorum hem de çok korkuyorum,çok üsüyorum!...
içimde çok büyük bir özlem uyaniyor çogu zaman.
yasli bi adamin mizika çaldigi o sakin yollara..
karanligin içindeyken gördügüm o masum hayallere.
hakkim yok!ne sevmeye ne de sevilmeye..
bunun yerine kötü anilmak,asagilanmak daha iyi belki de,
eger mutsuzluksan haklilar da öyle demeye.
unutmamaliydin yalnizligini
kabul etmeliydin artik!
aksi olur mu hiç?ama üzülme sevdigin emin ellerde
kimseyi çekmemelisin dünyana,
sen çekilmelisin hayatin kenarina..
simdi yavasça yum gözlerini,bekledigin ziyaretçi geldi!....

SOULMATE