YOKTUN

Kahrettim karınca adımlarıma kalıp da mahkum
Ararken her köşesini bu kentin
Çünkü... sen yoktun...!

Karıncalar kemirdi yokluğunun kararttığı odalarda
Senle dolu aydınlık düşlerimi
Uyandım... yoktun...!

İhtimal belki bu köşe bucak belki yalan belki gerçek
Dolaştım arı gibi binbir çiçek
Konacaktım... yoktun...!

İyi günlerimde hasretim oldun kara günümde umut
Diledim son gün elimden tut
Aradım... yoktun...!

Gürcan GÜNAY