SEN ( Yasaksin) 

Yasaksin! 
Bir sevda büyüsü, 
Bitmemis bir öykü... 
Yarim kalmis bir siirsin sen... 
Sazimin bamtelinde, 
Adini koyamadigim bir türküsün. 
Kadehimin dibinde, 
Tadina yarim yamalak asina, 
sarabim, isledigim günahim, 
Tanridan isterken utandigim, 
Son dilegimsin sen. 

Yasaksin ! 
Yaban ellerde, uzak diyarlarda, 
Yüregim kadar sicak / bana / 
Yüregim kadar yakin, 
Bir o kadar uzak, 
Bir o kadar soguksun. 
Korkup da bakamadigim, 
Bakip da kimseye anlatamadigim, 
Papatya falimin son yapragi, 
“Seviyor beni” sin sen. 

Yasaksin! 
Bakir topraklarda özgürce, umarsizca, 
Dörtnala kosup da dizginleyemedigim, 
Ama hep istedigim o kiratsin sen. 
/ Çocukça / 
Öteden beri kovalayip durdugum, 
Tam yakaladim derken ardinda kayboldugum, 
Her rengi bir mana, 
Ebemkusagisin sen. 

Yasaksin! 
Akrebin pesinde yelkovan ben, 

Gecenin puslu sabahinda, 
Denizin sakin yüzüne gümüs gümüs islenmis, 
Bir öyküsün sen. 
Bir agacin açamadigi, çiçek. 
Adem ile Havva’nin yedigi yasak meyvenin, 
En güzel yerisin sen. 
Yüregimi gömdügüm o sakli kentte, 
Üç günlük fidansin sen. 

Ve sen... 
Zincire vurulmus bir siddetin ihaneti, 
O ihanetin kemirdigi sesin tek sahibisin. 

Yasaksin! 
Son dem, son bahar, son günah... 
O günahtan kalan hikayede, 
Son kahramansin sen. 
Yasaksin! 

Bahar S. Gülsen