SENi SEViYORUM 


Sen, benim askim oldugun günden beri 
Ben hayatimi sana endekslemisim 
Sen, vazgeçilmez tutkum oldugun günden beri 
Yasam gâyesini sana baglamisim 
Kaptirdim kendimi fenâ bir sekilde 
Içimdeki coskularin, duygularin esiri olmusum 
Seni düsünmek mi diyorsun? 
Güldürme!.. 
Acaba aklimdan çikariyor muyum? 
Daliyorum öyle derinlere 
Saskinlik denilen kelimeyle arkadas olmusum 
Sükûnet, yaa iste o sükûnet 
Varliginla erisebilecegim bir hal olsa gerek... 
Kalbe önlenemez çarpinti veren, hasret ve özlem 
Bir de yüzümdeki aci tebessüm 
Mirildaniyorum sessizce 
Iki dudagimdan dökülen iki kelime 
Seni seviyorum... 
Çogu zaman haykirmak istiyorum bunu 
Lâkin olmuyor... 
Duyuramiyorum kimselere 
Gülüm, nâzenin yârim... 
Çün ki sen yoksun yanimda 
Ama olsun 
En azindan içimde kopan firtinalara 
Fâsila bulmayan siddetli kasirgalara 
Kucak açip, yüklenen kâgidim var önümde 
Bir de sirdasim, özümün tercümâni kalemim 
Âh bir bilsen; 
Sensiz geçen dakikalarda, saatlerde, günlerde 
Neler yaziyoruz kalemimle... 
Ne hayâller kuruyoruz kavusmak ugruna 
Tabi sen bunlarin hepsinden habersizsin 
Yalniz su var ki; 
Bence kalemimi dâhi kiskanir dereceye getiriyor bu duygu yükü 
Bazen de üzüyor kanaatimce 
Ve her seye ragmen, o sasmaz gerçek çikiyor ortaya 
Gönlümün sultâni, biliyor musun? 
Ben var ya ben, 
Seni çok seviyorum be gülüm... 


Mustafa Engin Karatay